අපේ කෂ්ටියගෙ මීටර් සෑහෙන හොදයි අප්පා..අමාරුවෙ දාන්ට ලේසිම නැහැ.මම දැන් මතු කරන්න හදන්නෙ සංවාදයට කාරණාවක්.මේක මගෙ ජීවිතේ ඇත්තට වෙච්ච දෙයක්.ඔයාලගෙ අත්දැකීම් තියෙනවනම් විද්යාත්මක පැත්තකුත් දකිනවනම් අපි කතා කරමු මේ දේවල් ගැන.පලමුව කියන්ට ඕනෙ මම හොල්මන් අවතාර තියා කිසිම දෙයක් විස්වාස නොකල කෙනෙක් වග.දැන් මගේ පලවෙනි කතාව.දෙවැන්න පසුවට.අපේ ගෙදර හිටියා බලු පැටියෙක්.නම බිංදු.හරිම ලස්සනයි.ඒ වගේම බුද්ධිමත්.බීගල් කියන වර්ගයට අයිති ගෑනු සතෙක්.ඉතින් මෙයා අවුරුදු 10ක් වගේ අපිත් එක්ක හිටියා.නපුරු කමට කවුරු හරි දීපු දෙයක් නිසා අන්තිම කාලෙ ඔත්පල වෙලා හිටියෙ.අපේ ගෙදර සාලෙත් මගෙ කාමරෙත් අතර පොඩි කොරිඩෝ එකක් තියෙනවා.එතන තමයි මෙයා හිටියෙ.ඒ කාලෙ මම කොළෙඹ ඉගන ගන්නවා.
දවසක් අම්මා බිංදුට අමාරුයි කිව්ව නිසා හදිසියෙම මම ගෙදර ආවා.ඒ වෙනකොට එයාට ඇවිදින්නම බැහැ.ඒත් ඇස් දෙකේ ආදරය ඒ වගේමයි.නැට්ටවත් වනාගන්න බැරිව ඇස් වලින් හිනා වුනේ.එදා එයාට මාව එයා ලගින්ම තියා ගන්න ඕන වුනා.තව දෙයක් කියන්න ඕන.ඔය අන්තිම කාලෙ අපි බිංදුගෙ කකුල් වල කොහොඹ තෙල් ගෑවා.ඒත් මේ කාලෙ එයා කොහොමටවත් ඇවිද්දේ නැහැ.ඉතින් අර අමාරුවෙච්ච දවසෙ මායි අම්මයි රෑ 01 විතර වෙනකල් බිංදු ලගට වෙලා පිරිත් කිව්වා.එයා සතුටෙන් නිදා ගත්තා.උදේ අපි නැගිටිද්දි එයා අපිව දාලා ගිහින්.අපි එයාට උපරිම ගෞරවය දීලා මිහිදන් කරලා පන්සලට දානෙකුත් දුන්නා.ටික දවසක් ගියා.හදිසියේ හවස තාත්තා කෑ ගැහුවා..නෝනා කියල..ඒ මට..මම දුවල ගියා.බිංදු නිරෝගිව ඉන්න කාලෙ ටීවි බැලුවෙ තාත්තගෙ පුටුව යට.නැත්නම් වෙනම පුටුවකුත් පාවිච්චි කලා.ඉතින් අර තාත්තගෙ පුටුව යට ඇත්තටම අලුතින් ඉහිනු කොහොඹ තෙල් පැල්ලම් තිබුනා.අපි පුදුම වුනා.
ඊට පස්සෙ කොළඹ ආවමත් මට ඇත්තටම කවුරු හරි පපුවට හේත්තුවෙනවා වගේ දැනිලා අර ගද එනවා.පසු කාලීනව මගෙ කේන්දරය බලපු කෙනෙක් කිව්වා තිරිසන් ආත්මයක් මගේ පසු පස ඉන්නවා කියලා.මේවා මෙහෙම වෙන්නෙ කොහොමද? ඇස්වහ කපන කොට බලිතොවිල් මේ සේරමදිම අමනුෂ්ය ආත්ම අමතන්නේ වර්ණයෙන් සහ සුවදින්.දවියන්ට සුවද පලතුරු පුදන්නේ ඒ සුවදින් ඔහු ආහාර ගන්නවා කියන තැනින්.වර්ණය හා සුවද භාෂාවක් වීමේ විද්යාව කුමක්ද?බින්දු අපිව ඇමතුවේ කොහොඹ තෙල් සුවදින්ද?මට තාමත් විග්රහ කරගන්න බැහැ.ඔයාලා මේවා දක්න්නෙ කොහොමද? සංවාදය ඇදුනොත් දෙවන කතාවත් මම කියන්නම්.සම්ප්රදායික ශාන්තිකර්ම සහ විස්වාස ගැනයි මේ සංවාදය.
https://www.facebook.com/groups/804276106323782/permalink/840782452673147/
No comments:
Post a Comment